ການເລືອກຕັ້ງສະພາແຫ່ງຊາດ ແລະ ສະພາປະຊາຊົນທຸກຂັ້ນໃນຫວຽດນາມ ມາເປັນເວລາດົນນານໄດ້ກາຍເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການໂຕ້ຖຽງຢ່າງຮຸນແຮງໃນໝູ່ຜູ້ສັງເກດການສາກົນ.
ໃນທາງທິດສະດີ, ລັດຖະທຳມະນູນຂອງຫວຽດນາມຢືນຢັນວ່າ ສະມາຊິກສະພາແຫ່ງຊາດ ແມ່ນຜູ້ແທນຂອງຜູ້ມີສິດເລືອກຕັ້ງ, ມີສິດຕັດສິນບັນຫາສຳຄັນຂອງປະເທດ ແລະ ກວດກາການເຮັດວຽກຂອງກົງຈັກລັດ.
ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງກັບສະແດງໃຫ້ເຫັນພາບທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ເມື່ອສິດເສລີໃນການເລືອກຜູ້ແທນສະພາແຫ່ງຊາດຂອງພົນລະເມືອງ ຖືກຈຳກັດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ໂດຍບັນຊີລາຍຊື່ທີ່ຖືກຈັດວາງໄວ້ລ່ວງໜ້າແລ້ວໂດຍທາງການ.
ຄຳຖາມຈຶ່ງຖືກຕັ້ງຂຶ້ນວ່າ: ຖ້າຜົນການໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ກ່ອນແລ້ວຜ່ານກົນໄກ “ພັກເປັນຜູ້ເສີນ, ປະຊາຊົນເປັນຜູ້ເລືອກ”, ການຈັດການເລືອກຕັ້ງໃຫຍ່ໂຕ, ຄຶກຄື້ນ ແລະ ສິ້ນເປືອງເງິນພາສີຂອງປະຊາຊົນ ຍັງມີຄວາມໝາຍແທ້ຈິງອີກຫຼືບໍ່? ໃນເມື່ອຜູ້ມີສິດເລືອກຕັ້ງບໍ່ສາມາດເລືອກໄດ້ຢ່າງເສລີ ນອກຈາກບັນຊີຜູ້ສະໝັກທີ່ຖືກຄັດກອງມາຢ່າງລະອຽດແລ້ວ.
ຕ່າງຈາກປະເທດປະຊາທິປະໄຕອື່ນໆ ທີ່ພົນລະເມືອງສາມາດກາບັດເປົ່າໄດ້ ເມື່ອບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຕົນເຊື່ອໝັ້ນ, ຜູ້ມີສິດເລືອກຕັ້ງຫວຽດນາມກັບຖືກບັງຄັບໃຫ້ຕ້ອງເລືອກໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກອະນຸມັດໄວ້ແລ້ວເທົ່ານັ້ນ.
ເມື່ອອັດຕາຄວາມໄວ້ວາງໃຈເກືອບຈະສົມບູນແບບ 99,86% ກາຍເປັນຕົວເລກທີ່ຂາດຄວາມໜ້າເຊື່ອຖື ແລະ ເບິ່ງຄືຈະຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອໂຄສະນາຕໍ່ນານາຊາດຫຼາຍກວ່າຈະສະທ້ອນສະພາບທີ່ແທ້ຈິງຂອງສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າການເລືອກຕັ້ງຜູ້ແທນສະພາແຫ່ງຊາດ.
ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດຄື ສັນຍານຂອງການຂາດຄວາມໂປ່ງໃສ ເຊັ່ນ ກໍລະນີທ່ານ Trần Thanh Mẫn ໄດ້ໄປກວດກາວຽກງານເລືອກຕັ້ງທີ່ຕາແສງ Hóc Môn ນະຄອນໂຮ່ຈີມິນ ຖືກມອງວ່າເປັນຫຼັກຖານຢ່າງໜຶ່ງ. ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ນີ້ແມ່ນຄວາມຂັດແຍ້ງດ້ານຜົນປະໂຫຍດຢ່າງຮ້າຍແຮງ ແລະ ລະເມີດຫຼັກການຄວາມເປັນກາງຂັ້ນຕ່ຳ.
ໃນສະພາບທີ່ເສດຖະກິດຍັງປະສົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍດ້ານ, ຖ້າຂະບວນການເລືອກຕັ້ງເປັນພຽງຂັ້ນຕອນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຕຳແໜ່ງທີ່ພັກຄອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ແບ່ງສັນໄວ້ແລ້ວກ່ອນນັ້ນ ກາຍເປັນສິ່ງຖືກຕ້ອງຕາມຮູບແບບ, ແລ້ວການຮັກສາການເລືອກຕັ້ງຜູ້ແທນສະພາແຫ່ງຊາດໄວ້ ກໍອາດເປັນພຽງການກະທຳທາງພິທີການ ແລະ ຄວາມສິ້ນເປືອງທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ.
ຖ້າສະພາແຫ່ງຊາດເປັນພຽງສະຖານທີ່ສຳລັບຮັບຮອງມະຕິຂອງພັກເທົ່ານັ້ນ, ການຍອມຮັບຢ່າງກົງໄປກົງມາວ່າເປັນການແຕ່ງຕັ້ງ ບາງທີອາດຈະດີກວ່າ ການສືບຕໍ່ຮັກສາລະຄອນປະຊາທິປະໄຕທີ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍແພງຫຼາຍພັນຕື້ເຊັ່ນນີ້.
